Pierwszym „zesłańcem” został Janek Gęgało ze Szczecina, który wcześniej był księgowym… zrezygnował z pracy, wynajął swoje mieszkanie i przyjechał do Kuchar.

Jak wspomina Misiek:
„Lama Ole wskazał go palcem (…) więc wziął swój rower i przyjechał.”

Równocześnie z nim pojawił się Włodek Abłamowicz, który był świeżo upieczonym buddystą – przyjął Schronienie w okolicy maja tego roku.

Ze wspomnień Włodka
,,( …) zadzwonił do mnie kolega i opowiedział o Kucharach – potrzebna była pomoc, a ja miałem miesiąc urlopu… więc przyjechałem”.

Janek i Włodek umówili się wcześniej i razem pojawili się w Kucharach we wrześniu 1985. Tak się zaczęło grzebanie w tych ruinach. Z każdym tygodniem okazywało się, że to, co solidne, jest jednak bardzo miękkie lub spróchniałe, przez niektóre ściany można było przejść.

Pierwsze miesiące były ze współlokatorami – na strychu mieszkała „babcia”, a na parterze rodzina Ciarkowskich. Mieli oni osobne wejście, z boku budynku (obecnie ściana od strony Stupy Oświecenia), tylko oni mieli prąd. Nikt nie miał bieżącej wody – była jedynie w studni w piwnicy.

Włodek:
,,Na drugi dzień po przyjeździe poszliśmy na piechotę do Drobina i kupiliśmy miotły, wiadro i świeczki – to było pierwsze wyposażenie Ośrodka w Kucharach”.

„Na jakiej zasadzie my tu byliśmy? Mieliśmy jakieś prawo tu przebywać, zgodę od Gminy na zamieszkiwanie i użytkowanie, załatwił to Jan Brzost”

„Ja cały czas pracowałem w energetyce, pierwsze 2 lata przyjeżdżałem na tydzień raz na miesiąc. W ogóle – 2 lata pierwsze byliśmy tu prawie sami”